Kijk... weet je wat het is... Soms heb je gewoon... Dan voel je je zeg maar... Naja...gewoon blugh. Zo'n dood moment waarin nix leuk is. Eigenlijk moet je naar bed, maar daar heb je geen zin in. De tv is irritant. De computer doet stom. En je brein brengt nix anders dan een soort rare witte ruis. Alles wat je hoort, ziet, voelt... het lijkt opdringerig. De drang om alles uit te zetten is bijna onweerstaanbaar, maar dat kan niet. Mijn huis, mijn wereld, heeft geen uitknop. Maar misschien kan ik mezelf even op stand-by zetten.
Dus ik ga naar bed, proberen te slapen.

Mn computer verzuipt zichzelf. Ik weet niet hoe, ik weet niet waarom. Het enige dat ik weet is dat OfficeScanClient debiel veel geheugen opslurpt. Zodoende krijg ik de héle dag van mn comp te horen dat ik veel te weinig geheugen heb. Soms is het zelfs zo erg dat webpagina's alleen in tekst verschijnen, en plaatjes opslaan, ho maar. Dus ik denk, "ik dump die officescanzooi en dan ben ik er vanaf". Newoor, want officescan vraagt bij het de-instaleren om een paswoord. En of ik dat heb... dat weet ik niet zo zeker... Hmm, leuk.
Iemand ideeën???

Beetje overbelicht, maar daardoor vind ik hem juist wel mooi...
_{Mocht je het je afvragen; jah, het is mij :) Eerste én waarschijnlijk laatste keer dat ik mezelf zal laten zien hier.}

Perfecte cavialounge;- Onder-, boven- en achterkant voorzien van zacht warmte-vasthoudend materiaal
- Flink doordrongen van eigen lichaamsgeur dankzij eerdere slaap-partijtjes
- Ruikt naar Annica en de net opgepeuzelde kruiden
- Eén kant open om de boel in de gaten te houden
- En straks komt Annica en sleurt me met lounge en al op schoot :)

Mjah, en als ik nog niet slaperig ben en stiekem een beetje sip... Dan ga ik dit soort filmpjes kijken;

_{Moest van mn moeder even doorgeven dat jullie niet mogen vergeten de klokken een uurtje terug te zetten}

Om half 1 uit bed rollen met smerige buikpijn en een zwaar hoofd. "ohjah, het is uit..." Ontbijtje maken, bestaande uit een grote mok capputsjino en een dubbele boterham met een half pak hagelmix. Dan op de bank ploffen, onder mn plaidje kruipen en tot half vier in mn pyjama de Kim Possible-marathon(Rufus is zó schattig!) kijken. "Want hij komt me vandaag toch niet ophalen..." Straks maak ik rauwe-andijvie-stamppot met gehakt en spekkies. Die ga ik, terwijl Noah in de plaid op mijn schoot ligt te dutten, opknabbelen bij de tv. Misschien is er nog een leuke film. Dat hoop ik tenminste. Anders ga ik maar alvast wat aan mn huiswerk voor donderdag doen. "Ik heb nu het hele weekend voor mezelf..."
Het lijkt wel zo'n tienersoap.

Grote beslissingen maken is niet makkelijk. Zeker als je met je bijna vierentwintig herfstjes nog maar weinig ervaring hebt en zo'n grote beslissing een relatie van 6 jaar afbreekt. Maanden liep ik te dubben en te zoeken naar betere oplossingen. Maanden wilde ik er niet aan. Niet voor mezelf, niet voor hem. En na maanden heb ik dan toch de knoop door gehakt. Met een groot genadeloos hakmes.

_{Laat mij maar even pruttelen}

Al ruim een week wonen ze bij mij. Ze weigeren huur te betalen, laten me regelmatig schrikken en poepen op het raam. Met zn drieën zijn ze, twee grotere zwart-met-rode en een rood-met-zwartje. Respectievelijk Exochomus quadripustulatus en Coccinella septempunctata, als ik het goed heb uitgezocht. Ach ja, van mij mogen ze blijven zolang ze willen :)

Hmmm... Pesto-aardappeltjes, Harry-go-vers en visstickjes!

~ Ik heb herfstvakantie (wat niet veel meer inhoud dat 1 donderdag geen les)
~ Het geluid van mijn computer is teruggegaan naar de plek waar het zich al maanden verstopte
~ Een broodje Mario met dubbel beleg (Utrechtse specialiteit) is een prima diner op schoolavonden
~ Mijn huis is wéér een bende..

Mijn computertje is bespookt. Of Casper het vriendelijke spookje woont samen met mij op deze zolder. Ik weet het niet. Deze overweging word in gang gezet door het volgende;
Mijn computer (een paar jaar oude IBM Thinkpad) heeft al zolang ik hem heb geen geluid gegeven. Alleen sinds ik een externe geluidskaart kreeg heeft hij een tijdje geluid gemaakt, totdat dat ding besloot ermee op te houden. Waarvan ik enorm baalde, want ik luisterde bijna heel de dag naar gedownloadde muziekjes. Maar ik ben dus na al die maanden wel gewent aan mijn stomme (letterlijk dus) compie.
Tot net. Opeens kwam er geluid van een spelletje de lucht in. En dat terwijl mijn, op de externe geluidskaart aangesloten, boxjes uitstonden. Nahjaaaaaah! Schiet mij maar lek. Mn comp geeft geluid! Welliswaar een blikkerig geluidje uit de achterkant van de laptop, maar wel echt geluid! Dus ik heb meteen SnowPartol maar opgezet :) :) :) :) Heerlijk!

_{Hopelijk geeft 'ie ook nog geluid als ik 'm morgen opnieuw aanzet... Want waaróm hij het nu doet is me écht een readschel!}

Oeioeioei, wat werden de smaakpapillen weer verwent vandaag!












              Oreo's...                                                   Mineola...

En pastasalade... Maar die was zó lekker dat ik even vergat n foto te maken :)

Vandaag was het dubbelop een zondag en Jaap en ik zijn lekker naar het bos geweest. Mooi herfstig, lekker weertje, en veel te zien!

Hmmm, t lekkerste makkelijk-en-snel-klaar gerecht blijft misschien toch wel hetgeen wat ik net met groot genoegen naar binnen heb zitten werken. Fusilli met spinazie, cashewnootjes en kaas. Veel kaas. Ik heb een foto gemaakt, maar toch bij nader inzien niet geplaatst hier. Het enige wat er namelijk te zien was in mijn pastabord, waren wat groene dingetjes en een berg gerapste kaas :)

Elke donderdagavond begint school al om half 6. Zodoende eet ik dan al om 4uur mijn avondprakje. En daar moet ik dan wel zin voor maken. Mn maag knort nog niet, ik heb hoogstens zin in een plakje ontbijtkoek. Dus maak ik donderdag altijd iets waarvan ik weet dat ik het echt weg kan krijgen om 4 uur in den middag. Gister was dat nasi á la Annica. Een half rijstbuiltje, fijne bamigroenten met wat ketjap manis, een omeletje en kipsaté-zonder-stokkie. Best weg te krijgen, op elk moment van de dag.
En dan om half vijf op weg naar school. Een uur uitrekken om van Hilversum naar Utrecht te komen is belachelijk, maarjah, het is spits... Gisteren kregen we onze eerste twee gemaakte boeken terug die we vorige week inleverden, mét beoordeling. Spannend, vooral wat de leraar als op en aanmerkingen heeft beschreven. Ik had een 7-, vooral dankzij beginnersfoutjes :) De linker en onderste twee boeken zijn de beoordeelde boeken. Deze technoek heet "gekartonneerd, alles gelijk af". In principe de simpelste manier van een boek in elkaar zetten. Het rechter boek is de eerste van de nieuwe techniek die we leren, gekartonneerd met ingeslagen platten. Ietsjes moelijker dan de eerste techniek, omdat je het gekleurde sierpapier helemaal om de voor- en acherkant heen maakt en de hoekjes net als de rug bekleed met linnen. Persoonlijk vind ik die er wat meer uitzien als een echt boek, in tegenstelling tot de eerste techniek, wat ik toch meer schriften vind.

Aaaah, eíndelijk! Opgerot met al die
irritante schreeuwlelijke uit-de-nek-lullers!

Het huis naast mij word verkocht, er zit zo'n driehoekig bord op het slaapkamerraam. Ik weet nog dat er vaak post uit de brievenbus hing, de tuin niet meer onderhouden werd en er soms een mevrouw in een kleine blauwe auto op bezoek kwam. En als ik over de stoep het gangetje naar mijn schuurdeur inreed, zag ik vaak een oude man in een grote oorstoel zitten. Een paar weken geleden kwam er politie kijken. Sindsdien is het eng stil en nu word het huis leeggehaald.
Ik vraag me af wat er met de oude man gebeurd is. Zou hij weggekwijnd zijn in zijn oude stoel? Zou hij niet meer kunnen functioneren met zijn door Alzheimer aangetaste brein? Zou de mevrouw met het blauwe autootje hebben besloten dat het tijd werd voor een verzorgingshuis? Of zou hij tijdens het kijken van een slecht tv-programma, stilletjes zijn overleden? Misschien is hij pas dagen later ontdekt.
En waarom verdwijnen al zijn spullen in de container die voor het huis staat? Zijn boeken, bestekladen, stijkplank en koffiezetter... Heeft hij die niet meer nodig, is hij echt dood... Of zijn dit zijn oude spullen en heeft hij ze niet nodig in het verzorgingshuis...
Ik krijg er een beetje een naar gevoel van.
Ze gooien die oude meneer weg in een oude bouwvakcontainer en misschien weet hij dat zelf niet eens.

Als je jeuk aan je voeten hebt moet je dus níet zonder sokken gaan slapen... Zaterdagnacht deed ik dat dus wel en heb in mn slaap constant met mn hak over de jeukplekken liggen schuren. Gevolg; wrijvingsblaren. En dan dus vrolijk doorgaan. Gewoon die blaren kapot wrijven met je eelterige hakkies. Want je slaapt. Dus je merkt t niet. Om vervolgens de volgende ochtend met opengeschuurde tenen op te staan. Die vervolgens vrolijk gaan ontsteken. Au.

De cavia die je hier niet ziet is natuurlijk Noah. Toen ik hem gisteravond (lees; vannacht) mee naar bed nam, moest ik zijn plaidje nog neerleggen. En terwijl ik daarmee bezig was, wist hij zich erin te wurmen. Om er vervolgens niet meer uit vandaan te komen. Het enige wat duidde op de aanwezigheid van een caafje, waren de zeer tevreden brabbelgeluidjes en het bewegen van de plaid als hij een andere, nog luiere, slaaphouding aannam.
Natuurlijk kon ik het niet weerstaan om snel even een foto van het slaapmonster te nemen. Vond ie niet leuk...

Ja, je ziet het goed, er is iets nieuws toegevoegd aan mijn weblog. Namelijk een hoeveel-val-ik-af-dingetje.
Ik zit al een tijdje ongelukkig te zijn met mn mollige lijfje. En toen ik een maand geleden terug kwam van vakantie en 78 kilo woog, meer dan ooit tevoren, was ik t zat. Ik ging lijnen. Veel thee, weinig suiker en vet, geen tussendoortjes en t liefst een beetje bewegen. Van dat bewegen is nog niet veel terecht gekomen, maar ik ben inmiddels al wel drie kilo kwijt :) Die 65 kilo is wel een heel ernstig streefgewicht hoor. Ik ben al heel erg tevreden als ik onder de 70 weet te komen en daar ook kan blijven.
En om nu een extra motivatie-stok achter de deur te hebben, heb ik besloten om op deze blog een beetje bij te houden hoe het allemaal gaat. Momenteel staat de ticker nog prominent bovenaan, maar ik denk dat hij binnenkort een wat meer bescheiden plekje krijgt...
Wenst u me succes?

Hm, erg lekker ziet het er niet uit, he?Maar dat is het wel. Ik had nog een restje rijst, wat peultjes en een half potje chicken tonight Hawaii. Gewoon met zn allen in de koekenpan gemikt en heerlijk gegeten :)

"Poep! Iemand heeft hier poep!" Dat schoot door mn hoofd terwijl ik met een warme choco in de wachtkamer van de peut zat. Mijn choco was nog heel heet, maar ik nam er toch héle kleine slokjes van, om de poep niet te ruiken. Iemand had poep aan zn schoen. En ik wees als schuldige die vage gast in de hoek aan. Hij had vast over een grasveld gelopen en met zn vage hoofd niet aan poep gedacht. Bah. Vies. Poep. In de wachtkamer.
Tijdens het gesprek met mn peut, rook ik het nog. De poep zat in mn neus. De geur had zich natuurlijk vastgegrepen in mijn "vrouwelijke maar toch aanwezige" neusharen en zou er de hele dag in blijven zitten. Bah. Vies. Poeplucht in mn neus.
Op de fiets, terug naar huis, zat het idee van poepschoenen van vage gasten nog in mn hoofd. Je zou er maar zitten, in zo'n wachtkamer. Met poep aan je schoen! Je zou je toch schamen.
Toen ik mijn fiets in de schuur zette, was de poeplucht er weer. Sterker dan eerst. Er zat wat modder aan mn pedaal. Ach jah, het is vochtig buiten. Of...? Jah nee he! Het is poep. En als er poep aan je pedaal zit, zit t ook aan je schoen! Ík was degene met poep aan dr schoen. Ík was degene die stonk in de wachtkamer! En bij de peut en nu dus ook in het schuurtje. Gatverdamme.
Met zakdoekjes heb ik alles weggehaald en me met een beschaamd gevoel naar mijn zolderkamer begeven. En wat zie ik onderweg? Poep! En ik ruik t, poep! Op de trap. Ik had dus gister al poepschoenen en ben daarmee naar boven gelopen en vandaag weer naar beneden en gefietst en naar de peut en weer terug. Met poep! Gatverdamme!

_{(in dit logje kwam u 18 keer "poep" tegen)}

Bijna elke dag schrijf ik wel een logje. Of twee, soms drie. Voor mezelf, maar toch ook wetende dat de wereld er toegang toe heeft. Dus heel persoonlijke dingen publiceer ik natuurlijk niet en ik probeer altijd lekker leesbare stukjes te schrijven. En eigenlijk durf ik best van mezelf te zeggen dat ik wel leuk schrijf. Ik zou mijn blog lezen als ik iemand anders was.
En toch, ik heb bar weinig hits op mn site en vrijwel niemand reageert op mijn stukjes. En dat vind ik jammer. Ik vraag me af waardoor dat komt. Blog ik niet boeiend? Ben ik niet te vinden? Is mijn site onduidelijk?
Want een beetje meer aandacht zou best leuk zijn :)

Ik heb passie. Voor boeken. Het verzamelen, het lezen, het maken.
Overdags ben ik druk bezig voor school, en daar word ik ontzettend happy van. Ik kan boeken máken. Dat heb ik nooit gekund, en nu ga ik het allemaal kunnen. En s'avonds kruip ik stiekem een kwartiertje eerder in bed, zodat ik nog even van Anne Rice kan genieten. Of Dean Koonts, of Clive Barker. Meestal word dat kwartiertje een half uur, of een uur, maar ik geniet en schoon mijn hoofd van mijn eigen sores. Zonder te hebben gelezen, slaap ik niet lekker in. Het is een ritueel.
En als ik snachts mijn boek wegleg, me in mn dekbed nestel en bedenk dat ik de volgende dag weer mag boekbinden... dán slaap ik pas lekker!

Zo rond half twaalf kijk ik altijd even naar Born2Cook. Er nou eenmaal niet veel beters te bekijken op dat tijdstip en je doet er nog eens leuke ideeen op. Zo maakte Caspar vandaag zalmwrapjes die mij erg lekker leken. En niet zo moeilijk ook :)

Dus Jaap, gaan we dit eten zaterdag?

Nee, erg verantwoord is mijn avondeten niet geweest vandaag. Aardappeltoefjes met halvolle fritesaus. Maar ik had nix in huis, geen zin om te boodschappen en eigenlijk toch ook geen zin in eten. Dus dan doe je maar wat he. Morgen beter, zal ik maar zeggen. En nu ga ik lekker aan de Pu-erh-thee en de laatste eierkoekies...

Blegh... Misselijk, diarree, overal stijf en zeer. En nee, helaas niet alleen van de ongesteldheid.
Om tien uur vanochtend werd ik wakker met het besef dat ik nooit meer uit bed wilde komen. Vervolgens belde mijn moeder me om 1 uur wakker en besloot ik er toch maar uit te gaan, om lekkage te voorkomen zeg maar. Toen ik met mijn zere lijfje eindelijk bij het ontbijt-smeren was aanbeland, moest ik opeens wel heuwl hard terug naar de wc rennen voor niet nader te benoemen praktijken. Daarna kreeg ik amper een broodje weg en smaakte de cappucino naar spoelwater. Heel heet douchen bleek mn spieren niet op gang te helpen, de kramp breid zich door mn hele buik uit, een kop thee halen lijkt een onmogelijke opgave en tv kijken maakt me duizelig. Zo brak ben ik in tijden niet meer geweest.
Buikgriep tijdens deze tijd van de maand; het zou verboden moeten worden!