Ik heb kriebels. Op school gaat t best goed (sinds gisteren dan...) en al een tijdje was ik aan het denken over "wat nu, als Grafisch Vormgeven klaar is?". En al een net zo lang tijdje viel me iets op op het lesrooster-bord op school. Handboekbinden. Hmm interresant. Ik infoformulier aangevraagt, steeds enthausiaster wordend. Beetje rondgesurft in de wereld der boekbinders en de mevrouw van de boekbindcursus gebeld voor info.
En jah hoor, ik ben om! Vanavond heb ik het inschrijfformulier ingevuld en die ga ik morgen in de brievenbus gooien... Ik ga boekbinden!!!

Whoooohaaaaa!!!
Tis me gelukt hoor. Boekje gemaakt EN positieve reacties ontvangen. Hier en daar mag er nog wat bijgewerkt worden, maar ze vond m gewoon goed!!!
Zou God dan toch bestaan?

Stress!
Voor maandagavond is het de bedoeling dat ik een (zo goed als) voltooid werkstuk kan laten zien. Een (zelf met de hand gemaakt) boekje voor bij een museumtentoonstelling over Jan Bleuland. Allemaal erg leuk en aardig. Ware het niet dat ik weer eens alles op het laatste moment laat aankomen. Dankzij de ongemotiveertheid van de laatste weken had ik totaal geen zin om te beginnen. Waarom zou je iets maken wat toch de grond ingeboord gaat worden?
Maar nu heb ik het. Kan me geen bal schelen wat de docent ervan vind! Ik ga dat boekje maken, en wel zo dat ik het goed vind. Heb ik in ieder geval een "A for Affort". Ik ga de komende dagen mijn bloed zweet en tranen in dat ding gooien en zorgen dat ik er zelf tevreden over ben.
Maar dat betekend wel dat ik als de sodemieter aan de gang moet!!!

Je steekt ze aan, rommelt wat in huis, speelt wat met de computer...
Krijg je dit!

"Heerlijk, ik mag ook in het zonnetje vandaag. Ik ben gek op zon! Lekker warm en rozig word ik ervan.
Maar eerst even wat tutten natuurlijk, ik kan toch niet ongepoetst zonnen!"


"Aah, zo, nu is het alleen nog een kwestie van doen alsof er niks om me heen gebeurt en vooral geen reet uitvoeren..."


Zucht... "Ja, ik weet dat ik lief ben, en schattig en zo'n lekkere luiwammes, maar kun je alsjeblieft die camera uit mn gezicht halen! Ik probeer te relaxen jah..."

Aah, het raam open, zon op mijn gezicht. Leunend tegen de vernsterbank eet ik een kommetje cornflakes. Simple Red's Stars klinkt op de achtergrond. Ik neurie mee tussen de happen door.

Prille lente is mooi. Het is nog fris, maar de zon is verrassend warm. Een jongen in een tshirt scheurt langs op de fiets. Een traag oud hondje laat zijn nog oudere trage baasje uit. Kauwtjes maken ruzie in n boom. En het eerste lieveheerstbeestje zit op het raamkozijn...
En dan nies je en komt de melk uit je neus weer naar buiten.

Guy; "Yeah, I'm a dogbreader."
Girl; "Ah, how interresting... So how does that work out?"
Guy, seriously; "Ohw, doggystile mostly"
Girl; "..."
Guy, thinks he's hitting it off; "Uh-huh. We once crossbread a Shih Tzu with a Bulldog...
We called it a bullshit."

(With much thanks to Dumb and Dumber)

I still remember the world from the eyes of a child
Slowly, those feelings were clouded by what I know now

Where has my heart gone?
An uneven trade for the real world
Oh I, I want to go back to
Believing in everything and knowing nothing at all

I still remember the sun always warm on my back
Somehow it seems colder now

Where has my heart gone?
Trapped in the eyes of a stranger
Oh I, I want to go back to
Believing in everything

Oh oh oh wat is school een ramp!
Al sinds het eerste jaar van Grafisch Vormgeven is het voor mij, en mijn klas, duidelijk dat communicatie en organisatie niet al te best zijn. En aangezien 90 procent van de docenten geen echte docenten zijn, maar mensen uit t vak, helpt dat ook niet altijd mee aan leerzame of vruchtbare lessen.
Maar goed, al met al ging dat eerste jaar wel. Tweede jaar werd al minder. We waren echt niet blij met onze lessen, opdrachten en leraren, dus hebben we een uitgebreide en ongezoute evaluatie geschreven aan het eind van het schooljaar. Daar leek op gereageerd te worden, dus wij waren stiekum hoopvol. Maar verdomme, t derde jaar is volkomen kut te noemen.
Echt vanaf het begin gaat alles gewoon niet zoals het hoort. De eindpresentatie van dit jaar is compleet in de soep gepleurd, dankzij duizenden miscommunicaties en we hebben geen tijd meer om veel recht te breien. We lopen dankzij tig uitgevallen lessen achter op schema met opdrachten. Zijn ook niet meer in te halen, geen tijd. Leraren geven dertig opdrachten door elkaar, liefst zo laat mogelijk in t jaar, geven geen feedback, komen niet opdagen voor lessen, kunnen niet onderling communiceren... Echt zo kut! En dat noemt zich dan een Art & Design college. Volwassenenonderwijs, my ass.
En het erge is dat dit alles de motivatie en creativiteit geen goed doen. Gevolgen; geen zin in school, geen zin in opdrachten, geen zin om mn best te doen... gewoon kut.

Er gaat niks boven een lekker ontbijt als goed begin van de dag.
Zonnepitten Oerbrood met banaan en een stevige bak Cappucino...

En banaan ruikt natuurlijk wel errug lekkur!

Ikwillook! Ikwillook! Ik! Wil! Oooook!
*ouwe smulkous*